صالح تميمى كه آن را ( بسند خود ) از امام صادق عليه السلام روايت كرده است . و امام حسن عليه السلام شبيه‌ترين مردم برسول خدا ( ص ) بود در خوى ، و رفتار ، و سيادت ، و اين معنى را گروهى نقل كرده‌اند كه از آن جمله است معمر و او از زهرى و او از انس بن مالك روايت كرده كه گفت : هيچ كس شبيه‌تر به پيغمبر خدا ( ص ) از حسن بن على عليهما السلام نبود . و ابراهيم بن على رافعى ( بسند خود ) از زينب دختر أبى رافع ، و نيز شبيب رافعى حديث كند كه : فاطمه سلام اللَّه عليها دو فرزندش حسن و حسين عليهما السلام را هنگام بيمارى رسول خدا ( ص ) كه در همان بيمارى از دنيا رفت بنزد آن حضرت ( ص ) آورده گفت : اى رسول خدا اينان دو فرزندان تو هستند پس چيزى به آن دو ميراث بده ! فرمود : اما حسن براى او است شكوه و بزرگى و سيادت من ، و اما حسين پس براى اوست كرم و شجاعتم . و حسن بن على عليهما السلام وصى پدرش امير المؤمنين عليه السلام بود بر خاندان و فرزندان و ياران آن حضرت عليه السلام ، و او را بنظارت در آنچه وقف كرده و قرار داده بود سفارش فرمود ، و در اين باره عهد نامهء برايش نوشت كه مشهور است ، و وصيت او به امام حسن عليهما السلام ظاهر در معالم دين و چشمه‌هاى حكمت و آداب است ، و اين وصيت را بيشتر دانشمندان نقل كرده ، و بسيارى از خردمندان در دين و دنياى خود ( از آن استفاده كرده و ) موجب بينائى آنان گشته است . و چون امير المؤمنين عليه السلام از دنيا رفت امام حسن خطبهء خواند و حق خود را در آن خطبه بيان فرمود ، پس ياران پدرش ( على عليه السلام ) با او بيعت كردند كه بجنگند با آنكه او بجنگد ، و صلح باشند